Hoe bereid je je kind voor op de peuterspeelzaal: praktische tips van Lucie van School of my life

Hoe bereid je je kind voor op de peuterspeelzaal: praktische tips van Lucie van School of my life Hoe bereid je je kind voor op de peuterspeelzaal: praktische tips van Lucie van School of my life

Kinderen naBOSo

Hoe bereid je je kind voor op de peuterspeelzaal, zodat de ochtend niet verandert in een tranendal? We delen bewezen tips voor de voorbereiding én de wenperiode.

Ik ben mama van de vierjarige Sárinka en de zesjarige Samík. Van alle mogelijke opties heb ik gekozen voor een gewone openbare peuterspeelzaal met gemengde groepen. Aan de voorbereidingen op deze belangrijke stap in het leven van mijn kinderen heb ik veel aandacht besteed, en ik deel graag met jullie hoe het bij ons ging – zodat de peuterspeelzaal ook voor jullie kinderen een plek wordt waar ze met plezier naartoe gaan: voor nieuwe vriendjes en nieuwe ervaringen.

Blijf positief

Het is belangrijk om positief en realistisch met kinderen over de peuterspeelzaal te praten, en om dat typische “dreigen met de opvang” als ouder te vermijden. Zo gaan kinderen het niet negatief zien en worden ze niet bang om erheen te gaan.

Wat bij mij, vóór en tijdens het schooljaar, goed werkte: met Samík bepaalde situaties naspelen met lego. We speelden met poppetjes “peuterspeelzaal”, we bootsten het dagritme na en ik verzon ook bewust verschillende situaties. Met rollenspel losten we die dan samen op (bijv. iemand pakt mijn speelgoed af, ik krijg mijn jas niet dicht, een vriendje duwt me, ik mis mama/papa …).

Bij de voorbereiding kunnen kinderboekjes over dit onderwerp enorm helpen. Kinderen kunnen zich daardoor beter voorstellen wat hen te wachten staat, en ook nadat ze gestart zijn willen ze vaak dat je ze blijft voorlezen – omdat ze het leuk vinden dat de verhalen situaties laten zien die ze van de peuterspeelzaal al goed kennen.

Help met zelfredzaamheid

Wat het verblijf op de peuterspeelzaal zeker makkelijker maakt, is hoe zelfstandig je kind al is: met een beetje hulp kunnen aankleden en schoenen aantrekken, zelf eten, naar de wc gaan, handen wassen met zeep, een zakdoek gebruiken, speelgoed opruimen… Natuurlijk helpen de juffen graag met alles, maar hoe zelfstandiger en onafhankelijker een kind is, hoe zekerder het zich voelt – en hoe minder vaak het in situaties komt waarin het zich “niet kunnen” voelt.

Ook jij kunt het aan- en uitkleden en het aantrekken van schoenen makkelijker maken door de juiste kleding en schoenen te kiezen.

  • heel handig zijn klittenbandschoenen, instappers voor binnen (kies zeker zachte; kinderen zitten tijdens het spelen vaak op hun hielen en in harde pantoffels is dat oncomfortabel)
  • let erop dat joggingbroekjes/leggings onderaan niet te smal zijn
  • kies een trui die je kind makkelijk aan kan trekken/dicht kan doen
  • voor buiten zijn broeken zonder sluiting ideaal, en een jas met een grote ritsrunner
  • vervang maillots door leggings
  • leg in de garderobe de kleding klaar in de volgorde waarin je kind het aantrekt
  • reservekleding in het kastje spreekt voor zich
  • kies de kleding de avond ervoor alvast samen uit
  • om kleding te labelen werkte een textielstempel voor mij het best

Ochtendafscheid

Waar ouders zich waarschijnlijk het meest zorgen over maken, is het wegbrengen in de ochtend. Soms gaat dat gepaard met huilen en tegenzin om te gaan. Kinderen proberen je dan vaak over te halen om thuis te mogen blijven. Uit ervaring raad ik je aan: doe dat niet (iedereen zei het destijds ook tegen mij, maar ik dacht: ik weet het zelf het best). Kinderen onthouden het namelijk heel goed. Samík probeerde het daarna nog een paar keer en zei dan: “Maar weet je nog, toen ik een keer heel hard huilde, toen liet je me thuis.”

Misschien één tip voor kinderen die huilen: draag ze niet naar binnen en ga ze in de garderobe niet optillen om ze te troosten. Dan wordt het voor je kind extra moeilijk om zich van jou los te maken. Pak liever een hand vast, of ga bij je kind door je knieën en geef een knuffel.

Wennen

Bij ons verliep het wennen zonder grote problemen, maar omdat vorig jaar veel moeders mij benaderden die dat geluk niet hadden, heb ik mijn volgers om hulp gevraagd en een paar tips verzameld die kinderen kunnen helpen. Al helpt in de meeste gevallen vooral tijd:

  • een beloofde beloning (een uitje, iets lekkers, samen spelen…)
  • rustig opbouwen (geleidelijk meer dagen/uren op de peuterspeelzaal)
  • uitleggen waarom je kind naar de peuterspeelzaal gaat
  • favoriet speelgoedje of knuffel
  • bio Bach-bloesems
  • teken bij jezelf en je kind een hartje op de hand; als je kind verdrietig is, kan het erop drukken en voelt het zich verbonden met mama/papa
  • eerlijk zijn tegen je kind, gevoelens respecteren en altijd doen wat je hebt afgesproken
  • samen met een vriendje/buurkind naar de peuterspeelzaal lopen
  • ook buiten de peuterspeelzaal afspreken met een vriendje van daar
  • een afscheidsritueel bedenken (high five, versje, liedje…)
  • een tijger-tattoo die moed geeft
  • een foto met gezinsleden
  • routine en regelmaat, zodat je kind weet hoe de dag eruitziet
  • je kind blijven verzekeren dat je het weer komt ophalen
  • je kind even laten uithuilen in je armen (soms moeten emoties eruit)

Kinderen huilen omdat jij voor hen het kostbaarste bent in hun leven, en bij het afscheid zijn ze bang dat ze je kwijtraken. Toon begrip en probeer ze te troosten.

Communicatie is altijd de basis van succes

Als we thuiskwamen, was Samík altijd blij dat hij weer bij zijn speelgoed was en ging hij meestal meteen spelen – dat vond ik helemaal prima. Minder fijn vond ik dat hij sommige frustraties afreageerde op Sárinka, iets wat hij daarvoor niet deed. Meestal was dat een reactie op iets wat er op de peuterspeelzaal was gebeurd.

Ik herhaalde altijd dat als iemand iets doet wat hij niet leuk vindt, hij meteen iets moet zeggen en duidelijk moet maken dat hij het niet oké vindt. Hij pikte ook allerlei minder leuke dingen op van kinderen op de peuterspeelzaal (brutaal terugpraten, uitdagen, gekke gezichten trekken) en probeerde dat daarna thuis uit. Dat was voor ons allemaal een flinke test van het geduld.

Je moet eraan wennen dat zodra je kind naar de peuterspeelzaal gaat, ook andere mensen dan jij invloed op je kind krijgen – en dat hoort bij het leven.

Kinderen houden hun emoties op de peuterspeelzaal vaak in bedwang. En als ze dan thuiskomen, in een vertrouwde omgeving, in veiligheid, laten ze die emoties los. Dat kan pittig zijn voor iedereen. Het gebeurde bij ons meerdere keren dat de kinderen al in de garderobe of in de auto ruzie maakten, brutaal deden of gewoon niet luisterden. Dat deed pijn en soms moest ik er echt even van bijkomen, maar het is belangrijk om het niet persoonlijk te nemen en tegen jezelf te zeggen: “Het is maar een fase.”

Lucie @schoolofmylife

Vooral mama van twee kleine kinderen: Samuel (6 jaar) en Sára (4 jaar). Ik heb Pedagogiek gestudeerd aan de Karelsuniversiteit en mijn opleiding beïnvloedt voor een groot deel ook de content die ik maak op social media en op mijn blog, waar ik actief ben sinds Samík werd geboren.

Waar je hierna verder kunt lezen: